ΕΥΧΕΣ ΑΓΑΠΗΣ

Οι μαθητές/τριες και ο Σύλλογος Καθηγητών του 5ου ΓΕ.Λ.Ηρακλείου
εύχονται σε όλους

Καλές Γιορτές, Χαρούμενο και Δημιουργικό το Νέο Έτος

με λιγότερη βία και περισσότερη Αγάπη για όλο τον κόσμο.

Συγκλονιστική επιστολή

Συγκλονιστική είναι η επιστολή φίλων του 16χρονου Αλέξη που έδωσε στη δημοσιότητα η Ομοσπονδία των καθηγητών Πανεπιστημίου (ΠΟΣΔΕΠ).
«Μη ρίχνετε άλλα δακρυγόνα, εμείς κλαίμε κι από μόνοι μας» λένε στο υστερόγραφο της επιστολή τους οι φίλοι του παιδιού, υπενθυμίζοντας σε όλους πως «δεν είμαστε γνωστοί άγνωστοι, ούτε κουκουλοφόροι, είμαστε τα παιδιά σας».
Σύμφωνα με το Βήμα, το κείμενο της επιστολής έχει ως εξής:

«Θέλουμε έναν καλύτερο κόσμο. Βοηθήστε μας. Δεν είμαστε τρομοκράτες, 'κουκουλοφόροι', 'γνωστοί - άγνωστοι'. Είμαστε τα παιδιά σας. Αυτοί, οι γνωστοί- άγνωστοι... Κάνουμε όνειρα -μη σκοτώνετε τα όνειρά μας! Έχουμε ορμή -μη σταματάτε την ορμή μας. Θυμηθείτε. Κάποτε ήσασταν νέοι κι εσείς. Τώρα κυνηγάτε το χρήμα, νοιάζεστε μόνο για τη 'βιτρίνα', παχύνατε, καραφλιάσατε, ξεχάσατε.

» Περιμέναμε να μας υποστηρίξετε. Περιμέναμε να ενδιαφερθείτε, να μας κάνετε μια φορά κι εσείς περήφανους. Μάταια. Ζείτε ψεύτικες ζωές, έχετε σκύψει το κεφάλι και περιμένετε τη μέρα που θα πεθάνετε. Δεν φαντάζεστε, δεν ερωτεύεστε, δεν δημιουργείτε! Μόνο πουλάτε κι αγοράζετε. Υλη παντού. Αγάπη πουθενά. Πού είναι οι γονείς; Πού είναι οι καλλιτέχνες;

Γιατί δεν βγαίνουν έξω να μας προστατέψουν; μας σκοτώνουν. Βοηθήστε μας...».

11 ΔΕΚΕΜΒΡΙΟΥ, Η ΠΑΓΚΟΣΜΙΑ ΗΜΕΡΑ ΤΟΥ ΠΑΙΔΙΟΥ ΥΠΕΝΘΥΜΙΣΗ ΓΙΑ ΤΑ ΔΙΚΑΙΩΜΑΤΑ ΤΟΥ ΚΑΙ ΤΙΣ ΠΑΡΑΒΙΑΣΕΙΣ ΤΟΥΣ

Η Παγκόσμια Ημέρα Παιδιού στις 11 Δεκεμβρίου, μας φέρνει αντιμέτωπους με τα όνειρα των παιδιών για ένα καλύτερο αύριο, για ίσες συνθήκες διαβίωσης σε έναν καλύτερο κόσμο.
Είναι αφορμή για προβληματισμό, σχετικά με τις ευθύνες όλων, της Πολιτείας και των πολιτών, προκειμένου να αντιμετωπίζονται τα παιδιά ως υποκείμενα δικαιωμάτων και να αναληφθούν πρωτοβουλίες για την προστασία των δικαιωμάτων αυτών από τις ποικίλες παραβιάσεις που υφίστανται.

Η Οικουμενική Διακήρυξη για τα Δικαιώματα του Ανθρώπου υιοθετήθηκε στις 10 Δεκεμβρίου 1948 από τα Ηνωμένα Έθνη και ορίζει ότι κάθε άνθρωπος έχει τα ίδια θεμελιώδη δικαιώματα, ανεξάρτητα από φυλή, θρησκεία, φύλο, εθνική καταγωγή, σεξουαλικό προσανατολισμό, αναπηρία ή ηλικία. Η ελευθερία, η ειρήνη και η δικαιοσύνη οικοδομούνται πάνω σε αυτά τα δικαιώματα. Το όραμα της Διεθνούς Αμνηστίας είναι όλοι οι άνθρωποι να απολαμβάνουν τα ανθρώπινα δικαιώματα που κατοχυρώνονται στην Οικουμενική Διακήρυξη και ξεκινάει με το Άρθρο 1: «Όλοι οι άνθρωποι γεννιούνται ίσοι στην αξιοπρέπεια και στα δικαιώματα».

Παγκόσμια Ημέρα Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων

6 Χρόνια μετά η έκθεση της Διεθνούς Αμνηστίας παραμένει επίκαιρη

10 Δεκεμβρίου 2008, συμπληρώνονται 60 χρόνια από την υιοθέτηση της Οικουμενικής Διακήρυξης των Δικαιωμάτων του Ανθρώπου, μιας διακήρυξης που έθεσε τα θεμέλια του σύγχρονου νομικού και πολιτικού πολιτισμού σε ό,τι αφορά τα ανθρώπινα δικαιώματα. Είναι επομένως τραγική ειρωνεία ότι το Ελληνικό Τμήμα της Διεθνούς Αμνηστίας αναγκάζεται αυτές ακριβώς τις ημέρες, μέσα σε ένα κλίμα γενικής αγανάκτησης για την απαξίωση της ανθρώπινης ζωής και αξιοπρέπειας με θρυαλλίδα τον φόνο ενός εφήβου από κρατικό όργανο, να εκφράσει την έντονη ανησυχία του για την απουσία συγκεκριμένων μέτρων από το ελληνικό κράτος που να εγγυώνται τον σεβασμό στην ανθρώπινη αξιοπρέπεια και τη γενικότερη διασφάλιση της απονομής δικαιοσύνης.

Ο φόνος ενός εφήβου, του Αλέξη Γρηγορόπουλου, από κρατικό όργανο έφερε και πάλι στο προσκήνιο το μείζον θέμα της βίας και της κακομεταχείρισης πολιτών από κρατικούς αξιωματούχους, η οποία αποτελεί πάγιο φαινόμενο και ασκείται σε καθεστώς ανοχής, ουσιαστικής ατιμωρησίας και απαξίωσης της ανθρώπινης ζωής και αξιοπρέπειας.

Δεκέμβρης ‘08 Αθήνα, Θεσσαλονίκη, Πάτρα, Κρήτη, Βόλος, Γιάννενα, Κέρκυρα ...Ελλάδα

Η νέα γενιά ζει μέσα στην ανασφάλεια και την απόγνωση. Πνιχτές οι φωνές των νέων χρόνια τώρα δεν κατάφεραν να γίνουν συνειδητοποιημένος λόγος. Η αμφισβήτηση έγινε οργή, οι «αστραπές αλωνίζουν τα νιάτα», όπως γράφει στην Αμοργό του ο Νίκος Γκάτσος, κι εμείς ελπίζουμε να βρουν οι πνιχτές φωνές δίοδο και να μπορέσουν επιτέλους να ακουστούν.

Εμείς οι εκπαιδευτικοί, οι καλλιτέχνες, οι γονείς, οι πολίτες που δουλεύουμε και ζούμε κοντά στους νέους, ας βρούμε τους τρόπους εκείνους που είναι απαραίτητοι για να εκπληρωθεί η πρωταρχική μας υποχρέωση απέναντί τους: η εμψύχωσή τους, ώστε να μπορέσουν να αρθρώσουν λόγο δημιουργικό, λόγο δυνατό, λόγο που θα εκφράζει τις ελπίδες και τα όνειρά τους.

Και σε καιρούς όπως οι σημερινοί, παρά τις ασφυκτικές συνθήκες της ζωής μας και του σχολείου, ας εστιάσουμε σε αυτό και μόνο σε αυτό που είναι δικαίωμα και ευθύνη μας: ας ενώσουμε τις φωνές μας και ας διεκδικήσουμε όλοι με θάρρος κι επιμονή έναν κόσμο χωρίς βία και κατάχρηση εξουσίας, με κοινωνική δικαιοσύνη και τις ίδιες δυνατότητες για όλους.

O ευτελισμός της πολιτικής ζωής και η επικράτηση αμφίβολων κοινωνικοπολιτικών και οικονομικών πρακτικών χρόνια τώρα συσσώρευσε αυτή την ανασφάλεια και απόγνωση και των νέων αλλά και τη δική μας.

Αλλεπάλληλα «γιατί» μάς απευθύνονται από τα παιδιά και τους νέους καθημερινά για τον κόσμο που τους κληροδοτούμε. Η ώρα της σιωπής έχει τελειώσει. Ας προσπαθήσουμε όλοι μαζί να βαδίσουμε δημιουργικά προς έναν ανθρώπινο κόσμο. Ας προστατέψουμε τις ζωές και τα όνειρα των παιδιών μας.



Πανελλήνιο Δίκτυο για το Θέατρο στην Εκπαίδευση